معصومه باقری

دلم یک گفتگوی عمیق میخواهد با یک آدم به موقع ؛ یک آدم عمیق و به موقع قابل قیمت گذاری نیست...

معصومه باقری

دلم یک گفتگوی عمیق میخواهد با یک آدم به موقع ؛ یک آدم عمیق و به موقع قابل قیمت گذاری نیست...

معصومه باقری

به کسی ندارم الفت ؛ ز جهانیان مگر تو

که اگر توام برانی ؛ سر بی کسی سلامت....

تبلیغات
Blog.ir بلاگ، رسانه متخصصین و اهل قلم، استفاده آسان از امکانات وبلاگ نویسی حرفه‌ای، در محیطی نوین، امن و پایدار bayanbox.ir صندوق بیان - تجربه‌ای متفاوت در نشر و نگهداری فایل‌ها، ۳ گیگا بایت فضای پیشرفته رایگان Bayan.ir - بیان، پیشرو در فناوری‌های فضای مجازی ایران
آخرین مطالب
پربیننده ترین مطالب
محبوب ترین مطالب
مطالب پربحث‌تر
آخرین نظرات
  • ۲۷ بهمن ۹۶، ۱۴:۱۷ - قالب رضا
    هی...
نویسندگان

۳ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «تکست» ثبت شده است

کلمات شعر من

چهارشنبه, ۱۸ مهر ۱۳۹۷، ۰۱:۰۰ ق.ظ


من نمی توانم با کلاشنیکف شلیک کنم.‌

نمی توانم از مسلسل و گلوله چیزی بنویسم.

لعنت بر تپانچه و گلاک و اسپرینگ ‌فیلد...

لعنت بر کُلت فایتون و هفت تیر...

بر تفنگ چریکی...

بر انگشت دستم که ماشه را نمی کشد لعنت...

هیچ کدام از این تیربارها بوی عشق نمی دهند. 

نمی توانم این ها را توی دفترم بچکانم.

من فقط از تو می نویسم.

این کلمات دفترم هستند که تو را از پا در می آورند. 

معصومه باقری

  • معصومه باقری

شبح کابوس

چهارشنبه, ۱۸ مهر ۱۳۹۷، ۱۲:۵۷ ق.ظ


شبح کابوس نمی گذارد.

تا به سرزمین خوابهایت پا بگذارم.

این روزها ، تنها شده ام .

و مُشت مُشت واژه در ذهنم یاوه می شوند.

نه من شهرزادم نه تو شهریار .

اما قصّه ی قتلگاهمان به هزار و یک شب کشیده است. 

معصومه باقری

  • معصومه باقری

دل تنگ شدم

شنبه, ۱۹ اسفند ۱۳۹۶، ۱۲:۰۰ ق.ظ


زنی نبودم که تمام وقتم را غذا بپزم ، رخت اتو کنم ،

 ظرف خشک کنم ، جارو بکشم و شمعدانی های شاه عباسی را برق بندازم.

اما می توانستم ساعت ها بنشینم و آسمان و زمین

 و ماه و خورشید را به هم ببافم.

و تو موهایم را توی مشت های مردانه ی زمخت ات ببافی!!

انعکاس خورشید از لای موهایم

در برق چشمهایت بنشیند

و قندیل های یخ بسته را در عمق دل زخمی ام آب کند.

 می توانستم ساعت ها بنشینم و از

 تو بنویسم بدون اینکه وقت کنم 

سر شعله ی گاز آبگوشت مورد علاقه ات را بار بگذارم.

همه ی دلخوشی من ؛ 

دستهایی بود که دور گردن آرزوهایم می پیچید!

می خواستم تو باشی ؛ 

تا وقتی شبهای لعنتی دلم می گیرد ،

پیاده از انقلاب تا ولیعصر برویم و چای نپتونی بنوشیم!

وقتی از سرما مچاله می شدم  تو باشی و پتو روی من بکشی!

می خواستم باشی ؛ 

بدون استرس برای پرداخت چک و قبض های عقب افتاده ، 

بدون بسته بندی های فریزر گوشت و هویج ، 

بدون سر و کله زدن با طلبکار و بدهکار 

بدون دغدغه ، بدون درد ، 

می خواستمت !!

مشکلات و ناآرامی ها را می خواستم 

همان جا پشت در خانه ، جا بگذارم. 

کنار کفش های نامرتب و شلخته ات 

که بوی ماندن می دادند.

حالا چه فرقی می کند ؟!

ماندن مگر شاخ و دم دارد؟

چه در قلبم؟!!

چه در قلبم؟!!

معصومه باقری



  • موافقین ۰ مخالفین ۰
  • ۱۹ اسفند ۹۶ ، ۰۰:۰۰
  • معصومه باقری